W dzisiejszych czasach społeczeństwo produkuje nieskończone ilości śmieci, które mają niekorzystny wpływ na środowisko i zdrowie ludzi.

Tylko mądra polityka zagospodarowania nieczystościami może uchronić świat przed wielką katastrofą ekologiczną. Mając to na celu rządy państw na całym świecie organizują poprzez działania prawne systemy zarządzania odpadami. Mają one na celu zbiórkę i jak najlepsze przetworzenie śmieci, tak aby przyrost ich ilości był jak najmniejszy, aby wyrządzały jak najmniejszą szkodę dla środowiska. 

Niniejsza strona powstała w celu uświadamiania społeczeństwa jak prawidłowo postępować z odpadami, jak wpływają one na otoczenie w którym się znajdujemy oraz o sposobach zbierania, odzysku i recyklingu opakowań.

POSTĘPOWANIE Z ODPADAMI

Segregacja odpadów powinna być prowadzona w sposób pozwalający na wyodrębnienie m.in.:

  • papieru i tektury
  • odpadów opakowaniowych ze szkła w podziale na szkło kolorowe i bezbarwne
  • tworzyw sztucznych i metali
  • zużytych baterii i akumulatorów
  • zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego

Regulacje prawne dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych wynikają z przepisów:
– ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 90, poz. 607, z późn. zm.),
ustawa dotyczy wprowadzających na rynek produkty w opakowaniach oraz produkty takie jak oleje smarowe i opony.
Podlegający przepisom ustawy to podmioty, które jednocześnie podlegają przepisom ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wprowadzają na rynek produkty w opakowaniach i produkty wymienione w ustawie
Regulacje prawne dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych wynikają z przepisów:
ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz. U. Nr 63, poz. 638, z późn. zm.)
ustawa dotyczy wymagań, które muszą spełniać wprowadzane na rynek opakowania i dotyczy w głównej mierze wytwarzających opakowania

Zasady postępowanie z odpadami opakowaniowymi zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 25 października 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami opakowaniowymi (Dz. U. Nr 2019, poz. 1858, z późn. zm.)

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób postępowania z odpadami opakowaniowymi obejmujący m.in. sposób zbierania odpadów opakowaniowych:

  • z papieru
  • ze szkła
  • z tworzyw sztucznych
  • z aluminium
  • wielomateriałowych

Odbieranie odpadów opakowaniowych od wytwórcy powinno następować w sposób selektywny z odseparowaniem poszczególnych rodzajów odpadów opakowaniowych.

Wszystkie odpady opakowaniowe powinny być przekazane do dalszego ich odzysku i recyklingu.

Żółty pojemnik oznakowany napisem

TWORZYWA SZTUCZNE, METALE

  • opakowania z tworzyw sztucznych
  • opakowania z metali, w tym z aluminium i stali
  • opakowania wielomateriałowe
  • Opakowania wielomateriałowe to opakowania wykonane z co najmniej dwóch różnych materiałów tak, że nie można ich rozdzielić w sposób prosty lub za pomocą prostych narzędzi
  • butelki i pojemniki z zawartością

Niebieski pojemnik oznakowany napisem

PAPIER

  • opakowania z papieru
  • papieru zabrudzonego i zatłuszczonego
  • kartonów do płynnej żywności

W obiektach użyteczności publicznej dopuszcza się zbierania odpadów opakowaniowych z papieru do pojemników wykonanych z tektury falistej, worków papierowych lub worków z tworzyw sztucznych.

Zielony pojemnik oznakowany napisem

SZKŁO KOLOROWE

  • opakowania ze szkła kolorowego

Biały pojemnik oznakowany napisem

SZKŁO BEZBARWNE

  • opakowania ze szkła bezbarwnego
  • inne szkło gospodarcze, np. talerze
  • szyby samochodowe i okienne
  • stłuczka szklana (rozbite lustra, porcelana, kryształy itp. )
  • butelki i inne pojemniki szklane z zawartością

WPŁYW ODPADÓW NA ŚRODOWISKO I LUDZI

RODZAJE ODPADÓW KOMUNALNYCH I ICH WPŁYW NA ŚRODOWISKO NATURALNE

Plastik

Przedmioty wykonane z tworzyw sztucznych zaśmiecają nasze środowisko od 100 do 1000 lat! Nie ulegną one rozkładowi pod wpływem wody, a do gleby przenikną z nich toksyczne substancje.  Średnio każdy z nas w jednym roku wyrzuca 66 plastikowych butelek, natomiast jako naród produkujemy rocznie 60 000 ton odpadów z samych jednorazówek (ok. 35 mln sztuk).  Recykling tworzyw sztucznych jest możliwy nawet w 60%, pozwala on na odzyskanie surowca do ponownego wykorzystania. Plastiki poddaje się też (w kontrolowanych ilościach) spalaniu z odzyskiem energii. Tworzywa sztuczne znane potocznie plastikami, ich podstawowym składnikiem są naturalne i syntetyczne polimery powstające w wyniku przeróbki ropy naftowej, posiadających bardzo dużą masę cząsteczkową. Ich właściwości sprawiają, że w wielu zastosowaniach są nie do zastąpienia przez drewno, metal, ceramikę, kauczuk itp. Jednak czas rozkładu, mogący wynosić nawet kilka tysięcy lat, w którym mogą uwalniać się do środowiska naturalnego szkodliwe związki, a także toksyczne substancje wydobywające się w procesie spalania tworzyw sztucznych powodują, że jako odpady są groźne zarówno dla środowiska jak i zdrowia oraz życia ludzi i zwierząt.Najbardziej znane tworzywa sztuczne, stosowane w przemyśle:
– polichlorek winylu (PVC),
– polietylen,
– polistyren i pianka polistyrenowa. Znanym tworzywem stosowanym w produkcji opakowań już od kilkudziesięciu lat jest politereftalan etylenu – PET. Jako odpady nie stanowią zagrożenia dla środowiska i ludzi, jednak ich duża ilość przyczynia się do zaśmiecania. Nadają się do ponownego przetworzenia, w wyniku, którego uzyskuje się m.in.: włókna i przędze (np. dla przemysłu tekstylnego), płyty i folie (do formowania wszelkiego rodzaju tacek, pojemników i pudełek), meble, części wyposażenia wnętrz samochodów, żywice poliestrowe, oleje opałowe.

W krajach Unii Europejskiej: 40% tworzyw sztucznych wykorzystuje się na opakowania; 20% w budownictwie; 12% w elektronice i elektrotechnice oraz 7% w motoryzacji. Metoda spalania, również nie jest najszczęśliwszym rozwiązaniem ze względu na emisję toksycznych i rakotwórczych substancji, a zwłaszcza dioksyn. Wykorzystanie tych tworzyw jako surowiec do powtórnego wykorzystania to jak do tej pory najlepsze (chociaż bardzo kosztowne) rozwiązanie.  Jednorazówki, w które po kilka razy dziennie pakujesz swoje zakupy przy kasie nie znikną w procesie rozkładu za twojego życia – średni czas rozkładu foliowych woreczków wynosi od 100 – 120 lat.

RODZAJE TWORZYW SZTUCZNYCH:

1. Nadających się do recyklingu
-Polietylen (PE) i kopolimery oleinowe (w tym polietylen małej gęstości (LDPE) i polietylen dużej gęstości (HDPE) ) – folie giętkie do formowania toreb, opakowań termokurczliwych, rozciągliwych itp., pudełka, butelki, skrzynki, owinięcia, tuby, laminowanie innych materiałów, warstwa zgrzewalna w laminatach, itd.
-Politereftalan etylenu (PET) – folie sztywne do termoformowania (kubki, tacki, pudełka), folie giętkie (OPET) jako warstwy składowe laminatów, opakowania formowane wtryskowo (kubki, pudelka), butelki itd.
-Polipropylen (PP), w tym polipropylen orientowany (OPP) – folie sztywne do termoformowania (kubki, tacki, pudełka), folie giętkie w tym folie orientowane OPP do formowania torebek, opakowania formowane wtryskowe (kubki, pudełka, skrzynki) oraz jako warstwy laminatów itd.

2. Nie podlegających procesowi recyklingu:
-Polistyren (PS) – folie sztywne do termoformowania w tym orientowane (kubki, tacki, pudełka), kubki, tacki ze spienionego PS itd.
-Polichlorek winylu (PVC) – folie sztywne do termoformowania (kubki, tacki, pudełka), folie termokurczliwe i rozciągliwe, butelki, okienne ramy itd. Polichlorek winylidenu (PVDC) – stosowany jako warstwa barierowa w układach wielowarstwowych.
-Poliamid (PA), w tym poliamid orientowany (OPA) – folie giętkie jako warstwy składowe laminatów oraz warstwy folii wspólwytłaczanych itp.
-Poliwęglan (PC) – Butelki i inne opakowania formowane wtryskowo.

Szkło

4000 lat to czas rozkładu szkła, chociaż właściwie raz wyprodukowane, nigdy nie ulegnie rozpadowi. Ważne jest natomiast, że może być przetwarzane nieskończoną ilość razy.
10 000 ton szkła trafi na wysypisko śmieci, jeżeli każdy Polak wyrzuci w ciągu roku jeden słoik po dżemie.
Szkło surowiec od wieków produkowany z naturalnych surowców, na jedną tonę szkła potrzebujemy 800kg piasku, 280kg wapnia, 230kg sody, 30kg kolorantów. Pomimo, iż podczas produkcji jednej tony szkła, otrzymamy 10m3 ścieków i zużyjemy ogromne ilości energii, powstałe z tego surowca opakowania uważane są za ekologiczne. Dzieje się tak, ponieważ szklane naczynia, butelki, słoiki doskonale nadają się do przechowywania
produktów spożywczych, są nieszkodliwe i nie wchodzą w reakcje chemiczne z żadnymi substancjami. Stanowi bardzo dobry surowiec wtórny, ze względu na odporność na takie procesy jak biodegradacja, foto degradacja, rozpuszczanie w wodzie i utlenianie. Można
z niego wytworzyć ten sam produkt lub użyć do produkcji innego, bez obniżania spadku wartości. Każda butelka po umyciu może być napełniana 15-krotnie, a po rozbiciu staje się pełnowartościowym surowcem, z którego wytapia się nowe wyroby – to materiał, który może być wykorzystywany nieskończoną ilość razy. Produkcja szkła ze stłuczki szklanej odbywa się w temperaturze 1300oC, gdy pierwotna produkcja wymaga 1500oC – daje to 30% oszczędność energii, ogranicza wydobycie surowców naturalnych a tym samym zmniejsza stopień dewastacji środowiska i zmniejsza o połowę zanieczyszczenia wody wykorzystywanej w procesie wytapiania szkła.
Szkło używane w recyklingu ma postać stłuczki szklanej.
Recykling szkła w stosunku do jego nowej produkcji wpływa na znaczne obniżenie zanieczyszczeń powietrza, użycia energii oraz zmniejszenie ilości odpadów.
Z stłuczki szklanej można wytwarzać butelki szklane, włókna izolacyjne, gresy do tynku, dodatki do mas ceramicznych, watę szklaną, wypełniacze do gum, farb, tworzyw biurowych i innych.
Należy zwrócić uwagę, iż wyprodukowane szkło nawet z upływem czasu już nigdy nie ulegnie rozkładowi!! Pamiętajmy o tym wyrzucając szklane opakowania do zwykłego kosza, z którego mogą trafić tylko na wysypisko śmieci.

Papier

Chusteczka higieniczna czy bilet autobusowy rozkładają się 3 – 4 miesiące. Są one jednymi ze śmieci, które najczęściej zanieczyszczają nasze środowisko, ponieważ wyrzucamy je byle gdzie. Degradację biletu wydłuża jego grubość, farba i pasek magnetyczny.
Pamiętajmy, że aby wyprodukować 1 tonę papieru potrzeba aż 17 drzew. Jedno wydanie popularnej gazety wielonakładowej pochłania 4000 drzew!
Papier produkuje się z włókna celulozowego zawartego w drzewach. Wyprodukowanie 1 tony papieru powoduje ścięcie od 10 do 18 drzew, zużycie 7,6 tyś. KW, zanieczyszczenie 440 tyś. litrów wody. Dużo mniej kosztuje wyprodukowanie papieru
z makulatury, który może być nie tylko papierem toaletowym czy pakunkowym, ale
z powrotem czystą białą kartką papieru!! Pamiętajmy, iż włókna celulozowe, z których produkowany jest papier, są na tyle mocne, że mogą być nawet 6 razy powtórnie wykorzystane. Zbierając makulaturę dostarczamy fabrykom surowiec na papier, który zostanie wyprodukowany:
– bez konieczności ścinania drzew,
– przy użyciu mniejszej ilości wody (oszczędność 1,8 tyś. litra wody na każdy kilogram papieru – prawie cała wanna),
– zmniejszając zanieczyszczenie powietrza przez papiernie o 75%,
– przy mniejszej ilości odpadów (średnio 30% mniej zanieczyszczeń).
Ponowne wprowadzenie do obiegu stosu gazet o wysokości 125cm, oszczędza
6 metrową sosnę.
Zwróć uwagę by papier, który nabywasz nie był papierem kredowym (nie jest to wartościowy surowiec wtórny!) oraz na technologie jego produkcji, czyli jaką metodą został wybielony. Unikaj papieru bielonego przy użyciu dwutlenku chloru (metoda ECF). Istnieje już bardziej nowoczesna metoda uzyskiwania białego koloru papieru, jest nią bielenie bezchlorkowe (metoda TCF), wykorzystywany jest tu zamiast dwutlenku chloru mniej szkodliwy dla środowiska ozon.

Metale

80 do 100 lat trzeba, aby rdza zaatakowała stal pokrytą warstwą cyny i farby.
Aluminium rozkłada się wolniej (nawet 100 lat), gdyż jest mniej wrażliwe na korozję.
W Polsce zużywa się 400 mln puszek rocznie. 6 puszek to oszczędność energii równej spalaniu 1 litra paliwa.
Metale – wiele otaczających nas przedmiotów została wyprodukowana właśnie z tego surowca (pralki, kuchenki, rowery, samochody itp.), ale zajmijmy się metalami, które zbyt często trafiają do naszych koszy na śmieci. Są to przede wszystkim puszki po napojach. Materiał, z którego są produkowane to glin, jego łacińską nazwą jest aluminium. Czysty metaliczny glin (aluminium) powstaje z rudy boksytu. Aluminiowe puszki po raz pierwszy pojawiły się na rynku w 1960 r. -nikt nie przypuszczał, że czeka je taka światowa kariera. Ze względu na swoje właściwości glin jest coraz częściej wykorzystywany w przemyśle spożywczym. Nie ma bowiem innego metalu posiadającego tyle korzystnych cech: jest lekki, trudno ścieralny, nieprzepuszczający zapachu, substancji płynnych ani promieni (fal) świetlnych. Łatwo zmienia temperaturę i nie ulega korozji. Jednak produkcja aluminium
z boksytu pociąga za sobą duże zużycie energii. Powoduje również emisję szkodliwych substancji, zwłaszcza fluoru stanowiącego zagrożenie dla zdrowia ludzi (nadmiar fluoru ma także wpływ na degradację gleb i skażenie wód podskórnych). Na szczęście jest to produkt, który można odzyskać w procesie recyklingu! Produkcja aluminium ze złomu aluminiowego daje 96% oszczędności energii, ogranicza emisję toksycznych pyłów do atmosfery – zwłaszcza fluoru, obniża zanieczyszczenia wody o 97% i oczywiście pozwala na zmniejszenie ilości odpadów wywożonych na wysypisko.
Puszki aluminiowe mogą być ponownie wykorzystywane do produkcji kolejnych bez pogorszenia jakości metalu i przez prawie nieograniczoną ilość razy, co umożliwia oszczędzanie naturalnego aluminium, którego pozyskanie z nieodnawialnych złóż boksytu jest zarówno drogie jak i szkodliwe dla środowiska.
Na świecie zużywa się rocznie ok. 180 mld puszek aluminiowych, natomiast odzysk wynosi tylko ok. 55 %.
Wykorzystanie zużytych puszek do produkcji nowych zamiast produkowania nowego aluminium przyczynia się do znacznego zmniejszenia zanieczyszczeń wody i powietrza,
a także zmniejszenia zużycia energii elektrycznej i oszczędności naturalnych złóż rud.

PONOWNE PRZETWARZANIE SUROWCÓW

RECYKLING

W krajach wysoko uprzemysłowionych przeciętna rodzina wyrzuca ponad tonę śmieci rocznie. Większość śmieci to papier z opakowań i odpadki kuchenne. Wiele składników można włączyć do obiegu i ponownie wykorzystać.

Skład śmieci wyrzucanych przez przeciętną rodzinę:

  • papier i karton - 30%
  • odpadki kuchenne - 23%
  • szkło - 10%
  • metale - 9%
  • plastik - 5%
  • szmaty - 3%
  • pył - 10%
  • inne odpady - 10%

Czy wiesz że…

  • 100 ton makulatury = 90 ton papieru = 1700 drzew
  • Statystyczny Polak zużywa rocznie blisko 63 kg papieru. Do recyclingu przekazuje średnio 36% zużywanego przez siebie papieru. Dla porównania w Austrii, Holandii i w Niemczech odzysk przekracza 70%. Znacznie lepiej niż w Polsce jest pod tym względem we wszystkich krajach Unii Europejskiej.
  • 240 kg odpadów produkuje Polak w ciągu roku
  • 1 tona makulatury oszczędza 17 drzew
  • 10 000 ton szkła trafi na wysypisko śmieci, jeżeli każdy Polak wyrzuci w ciągu roku jeden słoik po dżemie
  • Każda szklana butelka ponownie wprowadzona do obiegu pozwala zaoszczędzić energię potrzebną do świecenia 100-watowej żarówki przez 4 godziny
  • W Polsce zużywa się 400 mln puszek rocznie. Można je wykorzystać powtórnie nieskończenie wiele razy! 6 puszek to oszczędność energii równej spalaniu 1l paliwa
  • 1 gram srebra zawarty w bateriach alkaicznych może skazić 1m3 ziemi

Jeżeli każdy Polak wyrzuci tylko jedną puszkę po piwie czy napoju, to w ciągu roku powstanie góra odpadów o objętości 90 tyś. m3 -jest to objętość przeciętnych 10 budynków szkolnych!

Czas rozkładu przykładowych produktów:

  • materiał bawełniany – 1-5 miesięcy,
  • chusteczki papierowe – 3 miesiące
  • skórka owocu – 6 miesięcy
  • bilet autobusowy -3-4 miesięcy
  • materiał wełniany – 1-5 lat
  • niedopałek papierosa – 1-10 lat
  • guma do żucia – 5 lat
  • odzież skórzana – 30-50 lat
  • puszka aluminiowa – 50-100 lat
  • woreczek z tworzywa sztucznego – 300 lat
  • butelka szklana – 4000 lat
  • puszka konserwowa – 10 lat
  • puszka po piwie -200-500 lat
  • butelka plastikowa -450 lat
  • ogryzek – 5 tygodni
  • sznurek – 3-14 miesięcy
  • pomalowana deska – 13 lat
  • torba – 20-30 lat
  • skórka banana i pomarańcza - 2- 5 tygodni
  • skorupki po jajkach – 1-5 lat
  • gazeta – 1 rok
  • skóra – 50 lat
  • drewniane krzesło – 20 lat
  • pieluszka jednorazowa – pampers 300 lat!!!
  • szklane naczynie 1.000.000 lat a może i dłużej!!!
  • puszka aluminiowa- 80-100lat
  • torba plastikowa – 400lat
  • zapałka- 6 miesięcy
  • jednorazowa zapalniczka – 100 lat
  • gumowa opona- 50-80lat
  • kawałek niemalowanego drewna – 10-15lat
  • papierek po gumie do żucia- 2 – 4 tygodni

Nie wszystkich odpadów można uniknąć, tak jak nie wszystkie rodzaje produktów poddają się wielokrotnemu użyciu. Odpady, których nie da się uniknąć ani używać wielokrotnie, należy poddać segregacji, aby odzyskać te, które nadają się do ponownego przetworzenia, czyli recyklingu. Selektywna zbiórka odpadów i pozyskiwanie tą drogą surowców wtórnych stanowi podstawę racjonalnej gospodarki odpadami.
Uwaga! Do produkcji puszek aluminiowych zużywa się 14 razy więcej energii, a niżeli do produkcji szkła. Dlatego jeżeli masz wybór, wybierz opakowanie szklane -najlepiej jeżeli będzie to zwrotna butelka. Miej również świadomość, że w wielu krajach sprzedaż puszek aluminiowych do napojów jest obciążana wysokimi opłatami ekologicznymi. W Danii jest zabroniona.

Gospodarcze wykorzystanie odpadów opakowaniowych może być prowadzone jako ponowne wykorzystanie, odzysk lub recykling. W naszym kraju jednak prowadzone jest w ograniczonym zakresie i to niemal w odniesieniu do wszystkich typów opakowań.

Jeśli chodzi o opakowania papierowe, to do celów opakowaniowych wykorzystywane są głównie tektura falista, papiery workowe, papiery makulaturowe oraz tektura pudełkowa.

Odpady te stanowią najistotniejszą pod względem masy grupę odpadów opakowaniowych w Polsce. Jeśli nie zawierają innych tworzyw np. maksymalny udział polietylenu dochodzi tylko do 3 proc., to są wówczas przydatne do powtórnego przetworzenia. Zakłady celulozowo – papiernicze przyjmują makulaturę opakowaniową w postaci zbelowanej, jeżeli tektura lub papier nie są powleczone asfaltem, parafiną lub woskami.

W Polsce nie istnieją aktualnie możliwości przetwórstwa makulatury tzw. trudnej do przerobienia, zawierającej papier wodoodporny, powlekany tworzywami sztucznymi, klejami, aluminium, bitumizowane, parafinowane.

Makulaturę opakowaniową wykorzystuje się do wytwarzania papieru i tektury na nowe opakowania, ręczniki, a także papiery gazetowe i koperty na przesyłki pocztowe. Jest ona także wykorzystywana do produkcji wytłaczanek metodą odlewów włóknistych pod próżnią. Sposobem ponownego wykorzystania jest też nacinanie poużytkowej tektury opakowaniowej i formowanie materiału wypełniająco – amortyzującego do opakowań transportowych.

Analizując z kolei opakowania szklane trzeba powiedzieć, że wszystkie tego typu opakowania jednorazowe lub zużyte zwrotne można wykorzystać w hutach szkła. Zastosowanie stłuczki w procesie topienia szkła obniża zużycie energii, zwiększa wydajność i przedłuża czas użytkowania pieców hutniczych. Powoduje poza tym obniżenie emisji tlenków azotu i zmniejsza zużycie wody. Szacuje się, że 1 proc. wzrost zastosowania stłuczki szklanej w procesie technologicznym pozwala zmniejszyć o ok. 0,25 proc. zużycie energii. Przy produkcji niektórych wyrobów szklanych dodatek stłuczki może przekraczać nawet 50 proc. masy.

O przydatności opakowań szklanych do recyklingu decyduje przede wszystkim ich czystość oraz dokładność segregacji na odmiany, czyli szkło bezbarwne, brązowe, zielone. Stąd też ogromne znaczenie mają systemy segregacji odpadów i selektywnej zbiórki szkła.

Kolejna grupa to odpady opakowaniowe z tworzyw sztucznych. Jest to wciąż niestety nierozwiązany do końca problem. Ich recykling stwarza poważne problemy. Jest on związany ze znacznie wyższymi kosztami niż w odniesieniu do opakowań szklanych, tekturowych czy metalowych. W związku z tym, na co szczególnie mocno skarżą się przedsiębiorcy, ceny uzyskiwane za tworzywa wtórne nie są konkurencyjne wobec cen tworzyw pierwotnych.
Zużyte opakowania polietylenowe i polipropylenowe (butelki, kanistry, beczki, skrzynki, pojemniki i worki, folie) przetwarzane są na surowiec wtórny, mający szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach, przede wszystkim do produkcji artykułów technicznych: kanistrów, folii, wiader, pojemników magazynowych, skrzynek balkonowych, doniczek, niektórych części samochodowych, rur osłonowych do kabli w telewizji kablowej, sieci elektrycznej i telefonicznej, rur kanalizacyjnych.

Od kilku lat w Woli Krzysztoporskiej działa zakład przerobu odpadów z tworzyw sztucznych. Przetwarza on tworzywa na węglowodory nasycone. Wykorzystuje transformację katalityczną. Przetwarzane są odpady polietylenowe i polipropylenowe zarówno komunalne, jak i poprodukcyjne. Wykorzystywane jest ciepło ze spalania gazu powstającego z biomasy. Produkt finalny posiada wartość energetyczną porównywalną z tradycyjnymi paliwami płynnymi i nie zawiera związków siarki. Odbiorcami są rafinerie.

Spośród opakowań metalowych najbardziej przydatne do ponownego przetwórstwa są te, które wykonano z jednego rodzaju blachy (stalowej lub aluminiowej), i są mało zanieczyszczone pozostałościami produktu. Odpady stalowe pochodzące ze zużytych opakowań, takich jak puszki po napojach i żywności konserwowanej, mogą być oddzielane od pozostałych odpadów za pomocą separatorów magnetycznych, a następnie wykorzystane w hutach jako złom. Po odcynowaniu, w przypadku wyrobów z blach ocynkowanych, stal i cyna są pełnowartościowym surowcem do ponownego wykorzystania. Także aluminium odzyskane z puszek dwuskładnikowych stanowi wartościowy surowiec do powtórnej rafinacji.


Warto wiedzieć, że aluminiowe puszki po napojach w całości nadają się do ponownego przetworzenia. Odzysk aluminium można prowadzić w nieskończoność, nie powodując utraty jakości metalu. Obecnie poziom odzysku puszek napojowych w Polsce przekroczył średnią europejską wartość tego wskaźnika. Jesteśmy więc krajem, który w przeciągu ostatnich dziesięciu lat poradził sobie z efektywnym wdrożeniem odzysku puszek po napojach. O ile jeszcze poziom tego odzysku w 1995 r. wynosił ledwie 2 proc. to obecnie jest to już 67 proc.

Odpady aluminiowe pochodzące ze zużytych puszek do napojów, pojemników aerozolowych oraz tub po oczyszczeniu są pełnowartościowym surowcem do produkcji różnych wyrobów aluminiowych. Pozyskane dzięki selektywnej zbiórce lub segregacji wymagają wyeliminowania zanieczyszczeń i zmniejszenia objętości (przez rozdrabnianie, belowanie, brykietowanie).
Warto wiedzieć, że recykling aluminium pozwala na dziesięciokrotną redukcję kosztów w porównaniu z produkcją aluminium z rudy, w tym 95 proc. redukcję zużycia energii. Jedna tona aluminium pochodząca z recyklingu pozwala zaoszczędzić 4 Mg boksytów i 700 kg paliwa, a także uniknąć emisji do powietrza 35 kg fluorków aluminium.

Biorąc z kolei pod uwagę odpady z opakowań wielomateriałowych, to obecnie w Polsce istnieją trzy zakłady przetwarzające kartony z materiałów wielowarstwowych z udziałem polietylenu (również z aluminium) stosowanych do pakowania płynnej żywności.

Podobnie jak w EuropieZachodniej laminaty pochodzące z selektywnej zbiórki są przetwarzane z wykorzystaniem kilku technologii. Będzie to np. produkcja płyt o właściwościach przypominających płytę wiórową, lecz o większej wytrzymałości na rozciąganie i odporności na wilgotność otoczenia. Otrzymuje się ją poprzez sprasowanie wcześniej rozdrobnionych opakowań; mogą być one wykorzystywane w budownictwie, do produkcji mebli, produkcji galanterii biurowej.

Inna technologia to odzyskiwanie masy celulozowej. Dzieje się tak, bowiem wysoka zawartość celulozy w pudełkach poużytkowych (75-80 proc.) sprawia, że jej odzyskiwanie jest ekonomicznie uzasadnione; z uzyskanej masy wytwarza się papier workowy, tektury, ręczniki, papier toaletowy, wytłaczanki do jaj. Technologie te są efektywne ekonomicznie dzięki jednoczesnemu wykorzystaniu odpadowego polietylenu do celów energetycznych.

W pewnych zastosowaniach alternatywą dla opakowań z tworzyw sztucznych jest wykorzystanie materiałów biodegradowalnych. Obecnie w Europie Zachodniej wykorzystywane są materiały biodegradowalne wytwarzane przy użyciu różnych technologii, zarówno z surowców naturalnych odnawialnych, jak i kopalnych nieodnawialnych. Zwykle są to tworzywa termoplastyczne, które mogą być przetwarzane tradycyjnymi metodami. Technologie tego typu są stosowane w Niemczech i Włoszech, Austrii i Szwajcarii. Choćby w Szwecji produkowane są opakowania jednorazowe z tworzywa na bazie skrobi i papieru. Tworzywo jest wytwarzane poprzez wypełnienie hydratyzowaną skrobią przestrzeni między dwoma warstwami impregnowanego papieru.

W Polsce pierwszą inicjatywą tego typu są opakowania z otrąb pszennych, których produkcję rozpoczęto w 1999 r. w Zambrowie. Są to opakowania jednorazowego użytku, ulegające całkowitej biodegradacji, wytwarzane wyłącznie z otrąb pokrytych woskami roślinnymi. Mogą być wykorzystywane do pakowania suchej żywności, zamiast jednorazowych naczyń papierowych czy z tworzyw sztucznych.

Ta strona wykorzystuje pliki cooki, aby zagwarantować Państwu jak najlepsze doświadczenia z użytkowaniem naszej strony.